AKTA 01
Fikcyjna motoryzacja
Marka, której nie znajdziesz w salonie. I bardzo dobrze. W salonie kazaliby dopłacić za dywaniki.
Miniuniwersum SKALMAR
Huyamamochi
Motoryzacja, której nikt nie zamawiał. Warsztat, który i tak ją wyprodukował.
Export to nowhere
Marka z krzywego katalogu
Huyamamochi wygląda jak koncern z wielką historią. Tyle że historia skręciła nie tam, gdzie trzeba. Powstały maszyny, reklamy i hasła z rzeczywistości, w której kontrola jakości wyszła na papierosa i już nie wróciła.
Instrukcja obsługi świata
Trzy rzeczy, które warto wiedzieć
Reszta nie przeszła przeglądu
AKTA 02
Eksport donikąd
Produkcja trwa, kominy dymią, a dział logistyki nadal szuka tego całego donikąd na mapie.
AKTA 03
Gwarancja rozsądku
Nie ma. Jest za to czerwone logo, podejrzany silnik i pewność, że ktoś zaraz powie: to nie przejdzie.
Akta założycielskie
Historia Huyamamochi
Spisane z dokumentów, które w większości nie zgadzają się ze sobą.
Plansza 011932 – 1936
Data, której nikt nie potrafi ustalić
Nie ma jednej uznanej daty powstania Huyamamochi. W archiwum przedsiębiorstwa leżą dokumenty wskazujące kolejno na rok 1934, 1937 i 1941.
Najstarsza zachowana pieczęć firmowa nosi datę 1932. Papier, na którym ją odnaleziono, wyprodukowano dziewięć lat później.
Za początek działalności przyjmuje się więc rok 1936.
Plansza 021936 – 1946
Warsztat przy drodze do cukrowni
Pierwszy warsztat stał w miejscowości Kara-Bułak w Kirgicipostanie, przy drodze między cukrownią a składem maszyn rolniczych. Założycielem był Igor Huyaman, mechanik samouk i syn właściciela punktu naprawy pomp wodnych.
Na początku nie produkowano tu samochodów. Naprawiano ciężarówki, traktory, motocykle, generatory, maszyny włókiennicze i wszystko inne, co klient był w stanie dowieźć na plac.
„wentylator restauracyjny — duży — ponownie działa”
Plansza 031947
Pierwszy samochód. Przez przypadek
Warsztat dostał zamówienie na odbudowę sześciu lekkich samochodów dostawczych pozostawionych po wojnie. Części wystarczyło na cztery. Igor Huyaman polecił zbudować z resztek piąty pojazd.
Resztki pochodziły z co najmniej trzech różnych konstrukcji. Samochód ukończono. Oznaczono go H-47.
Zachowane fotografie pokazują dwie różne pary drzwi, jedną lampę wyżej od drugiej i maskę silnika, która prawdopodobnie pochodziła z ciągnika. H-47 jeździł w przedsiębiorstwie przez następne jedenaście lat i to on trafił do logo muzeum Huyamamochi Heritage.
Plansza 041953 – 1958
Zakład Mechaniczny nr 4 Kara-Bułak
W 1953 roku przedsiębiorstwo włączono do państwowego przemysłu Kirgicipostanu. Fabryka robiła najpierw części zamienne do ciężarówek, potem łożyska, chłodnice, metalowe szafy, wózki transportowe, a przez pewien czas także sprzęt kuchenny.
W 1958 roku ruszyła produkcja pierwszego seryjnego samochodu: Huyaman K-58. Nie był szczególnie nowoczesny. Nie musiał. Najbliższy konkurencyjny salon stał 680 kilometrów dalej.
K-58 woził pocztę, milicję, przedsiębiorstwa państwowe i prywatnych właścicieli. W Kirgicipostanie do dziś mówi się o nim po prostu „pięćdziesiątka ósemka”.
Ciąg dalszy w opracowaniu: lata sześćdziesiąte i siedemdziesiąte, rodzina Huyamanów, wejście chińskiego Mochi Industrial i nazwa, która z tego wyszła, pierwsze eksporty do Polski, Niemiec i na Bałkany, motorsport, kryzys lat dziewięćdziesiątych i obecne modele.